8. mrt, 2017

In en uit het isolement

Dat je als tweelingziel in een isolement terecht komt kunnen de meeste tweelingzielen (wereldwijd) beamen. Zeker als seperatie een feit is.

Graag vertel ik jou hoe ik het ervaren heb.

Noot: als ik het over hem heb, dan heb ik het over mijn tweelingziel. Jullie begrijpen dat ik zijn naam afscherm. Het is hoe ik mijn tweelingzielen-proces beleef en vertel ik het vanuit mezelf. Het werd tijd dit te mogen vertellen. Te lang heb ik in een isolement gezeten.

Op het moment dat ik voor het eerst in mijn lichaam voelde dat er breuk op komst was, was heftig. Het was de een na laatste dag dat ik hem zou zien. Tijdens een uitje samen in en naburig stadje, was er een onrust die ik voelde van top tot teen. Die onrust was vermengd met intens verdriet. Ik kon het op dat moment moeilijk uitleggen aan hem....ik begreep het zelf niet eens. Zijn ex-partner zocht in die dagen contact met hem.

Mijn voorgevoel liet mij deze lichaamssensatie ervaren. Binnen een paar dagen had hij zijn besluit genomen en ging terug in relatie met haar. Nog en laatste liefdevolle ontmoeting...en de breuk was een feit.

Ik bleef alleen achter en voelde van een kant dat het zo moest zijn, en de andere kant, dat het niet klopte.

Wat er niet klopte diende zich (bewust) pas na een jaar aan. Ik hield me sterk voor de buitenwereld (ook voor hem) en huilde vele tranen. In mijn leven heb ik voldoende verdriet gekend...maar het verdriet wat ik voelde door de breuk was vele malen heftiger. Dit werd nog eens extra versterkt door, voor mij, een nieuw fenomeen. 24/7 zat hij in mijn gedachten en gevoel...of ik dit nu wilde of niet. Later zou blijken dat al de bewuste tweelingzielen dit fenomeen herkennen...wereldwijd.

Vertellen in dat eerste jaar kon ik het aan niemand. Degene die mij opving in die periode vond het ook lastig worden, ze begreep het niet. Ik ook niet, het was te extreem, en had er geen controle over. Ik was blij dat ik nog de kracht kon vinden om mijn praktijk draaiende te houden. Het verdriet veranderde, maar niet minder heftig...ik voelde innerlijk kindpijnen. In die periode ging ik op zoektocht om te achter halen wat er aan de hand was. En kwam bij toeval tweelingzielen tegen op het internet.

Wat een eyeopener....daar was het waar ik in zat. Ik was opgelucht en ging nog verder in mijn isolement. Want....hoe leg je dit uit aan anderen? Wie zal dit begrijpen? Dus van de ene kant voelde ik opluchting en van de andere kant de eenzaamheid. Er was niemand in mijn omgeving, die ik kende, die ook in dit proces zat. 

Na 2 jaar in dit isolement gezeten te hebben, en zo nu en dan periodes van contact met hem, voelde ik dat ik het tweelingzielen-proces met hem moest delen. Bewust heb ik het bij mezelf gehouden en heb hem gevraagd om respect voor wat ik schreef. En dat kreeg ik. 

Voor het eerst kon ik het uiten naar de juiste persoon. Herkenning was er niet ....zoals hij zei, maar dat had ik ook niet verwacht. Ik kon het uiten, en dat was voor mij belangrijk. Tevens reikte ik hem iets aan waar hij misschien ooit iets mee kon doen. 

Het was/is niet makkelijk om de bewuste tweelingziel te zijn. Het isolement ben ik aan het afleggen ...zeker nu ik weet waarom ik een tweelingziel ben. (Daar wijd ik een ander blog-stukje aan). Nu bijna 3 jaar verder is dit wat ik moet doen....naar buiten treden...anderen helpen met mijn verhaal. Anderen op hun pad laten weten dat ze niet alleen zijn. Want...er zijn zoveel tweelingzielen die worstelen met dit proces....en niet alleen in nederland, maar overal op de wereld. 

En voor al die tweelingzielen....werk aan jezelf en heb vertrouwen. liefs Truus